هست مر شما را در پيامبر خداى تعالى اقتداى نيكو ، به فدا كردن تن و جان و مال در جهاد عدو ؛ مر « 1 » آن‌كس را كه به ثواب خداى تعالى و به قيامت اميد دارد ، و از عذاب خداى تعالى بترسد ، و خداى تعالى را بسيار ياد كند . ( 21 ) وَ لَمَّا رَأَ الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزابَ قالُوا هذا ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ و چون ديدند مؤمنان سپاهها را ، گفتند اين آن است كه وعده كرده بود خداى تعالى و رسول وى مر « 2 » ما را ؛ وَ صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ و راست گفت خداى تعالى و رسول وى ، وَ ما زادَهُمْ إِلَّا إِيماناً وَ تَسْلِيماً و نفزودشان مگر تصديق آن و قبول وى . ( 22 ) مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ از مؤمنان مردانىاند ، كه راست كردند آن عهدى كه با خداى تعالى كرده بودند ؛ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ از ايشان كس است كه تمام كرد پيمان خويش ، و در سر كار كرد جان خويش ؛ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ و از ايشان كس است كه مىپايد ، وَ ما بَدَّلُوا تَبْدِيلًا و از ايشان تغيير [ ى ] نمىآيد . ( 23 ) لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقِينَ بِصِدْقِهِمْ تا جزا دهد خداى تعالى راستان را به راستى ايشان ، وَ يُعَذِّبَ الْمُنافِقِينَ إِنْ شاءَ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ و عذاب كند منافقان را اگر بخواهد « 3 » يا بدهدشان توبه و ايمان ؛ إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً چه خداى تعالى آمرزنده است و بخشاينده بر بندگان . ( 24 ) وَ رَدَّ اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنالُوا خَيْراً وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ وَ كانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزِيزاً و بازبرد كافران را خداى تعالى به « 4 » خشم‌هاشان ، و كورى چشمها - شان ؛ نيافتند ظفر و نصرت ، و كفايت كرد خداى تعالى به يارى « 5 » مؤمنان را كارى

--> ( 1 ) - اصل : مگر . ( 2 ) - ن : « مر » ندارد . ( 3 ) - ن : خواهد . ( 4 ) - ن و ت : با . ( 5 ) - ن : « به يارى » ندارد - ت : مانند متن است .